Μια απάντηση

Σε συνέχεια της δημοσίευσης "The North Carolina Justice Act", θέλω να προσθέσω ένα μικρό κείμενο.

Όταν διάβασα το άρθρο, και ετοίμασα τη σχετική ανάρτηση, μίλησα με μια γνωστή μου η οποία μένει στη Βόρεια Καρολίνα, και άρα, είναι σε άμεση επαφή με όσα συμβαίνουν στην περιοχή.

Τη ρώτησα λοιπόν ποια είναι η γνώμη της γι' αυτό το ψήφισμα. Η απάντηση που μου έδωσε ήταν η εξής (σε ελεύθερη μετάφραση):

"Δε μου αρέσει όταν κάποια ομάδα χρησιμοποιεί τη φυλή ως μια δικαιολογία για να κερδίσει επιείκεια ή εύνοια. Ακούμε πολύ συχνά διάφορες ομάδες να παραπονιούνται δυνατά ότι υπάρχει ένας δυσανάλογος αριθμός συλλήψεων ατόμων μιας ομάδας σε σχέση με μια άλλη (πχ μαύρων έναντι λευκών), αλλά αν το σκεφτείς, αυτή η ομάδα τελεί όντως περισσότερα εγκλήματα από τις άλλες φυλές.

Για παράδειγμα, υπήρξε αντίδραση από τη μεριά των Λατίνων γιατί θεωρούν ότι η αστυνομία τους έχει 'βάλει στο μάτι' όσον αφορά την οδήγηση σε κατάσταση μέθης. Η αλήθεια είναι ότι όντως οδηγούν μεθυσμένοι σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι οι Αμερικάνοι. Μάλιστα, αρκετοί από αυτούς βρίσκονται και παράνομα στη χώρα.

Τώρα αυτή η ομάδα χρησιμοποιεί την φυλή σαν δικαιολογία για την επιβολή θανατικής ποινής. Η ερώτησή μου είναι...ποια ήταν η φύση του εγκλήματος; Ήταν έγκλημα που τιμωρείται με θάνατο; Αν ναι, τότε...you do the crime, you do the time. (Αν κάνεις το έγκλημα, πρέπει να δεχτείς και την ποινή)

Ωστόσο, αν υπάρχουν στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι σε περισσότερους μαύρους άντρες επιβλήθηκε η θανατική ποινή, ενώ στους λευκούς επιβλήθηκε ισόβια κάθειρξη, τότε ναι, πιστεύω ότι έχουν λόγο να αντιδράσουν. Σε αυτήν την περίπτωση όμως, γιατί χρειάζεται ένας νόμος για να μπορεί κάποιος να ζητήσει επανεξέταση της υπόθεσής του; Υποθέτω ότι αυτό θα έδινε κάποια νομική υποστήριξη σε όσους θέλουν να ασκήσουν έφεση...Αλλά και πάλι, ποιος είναι υπεύθυνος για να μελετήσει κατά πόσο ο ισχυρισμός του καταδικασθέντος είναι όντως αληθής; Ο συνήγορος υπεράσπισης; Το δικαστήριο;

Τελοσπάντων...είμαι υπέρ της θανατικής ποινής μόνο αν υπάρχουν αδιάσειστες αποδείξεις ότι ο κατηγορούμενος είναι ένοχος. Και είμαι ενάντια σε οποιοδήποτε νόμο ή κανόνα που επιτρέπει την ευνοιοκρατία απέναντι σε μια φυλή."

Στην ουσία, αυτό το οποίο υποστηρίζει είναι αυτό που απασχόλησε και εμάς. Μήπως πολλοί αρχίσουν να μιλάνε για ρατσισμό ενώ δεν υπάρχει; Ποιος είναι υπεύθυνος για να αποδείξει τη θέση του καταδικασθέντος, και πώς μπορεί να αποδειχτεί αυτή χωρίς να υπάρξουν κατασκευασμένα στοιχεία; Μήπως οδηγούμαστε στον αντίθετο ρατσισμό (δηλαδή παύουμε να είμαστε ρατσιστές και αρχίζουμε να προσφέρουμε πάρα πολλά προνόμια στις μειονότητες, υποβιβάζοντας τους υπόλοιπους);

Προσωπικά εξακολουθώ να θεωρώ το ψήφισμα αυτό ως ένα θετικό βήμα προς μια μελλοντική ισότητα σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Ωστόσο, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για την αποτελεσματικότητα του μέτρου..Τόσο γιατί μπορεί να γίνει κατάχρησή του, όσο και γιατί μπορεί να μην έχει τελικά καμία αξία.

Αρχαία Ελλάδα

Μιας και η Daizy έθεσε το ερώτημα περί αρχαίας Ελλάδας και απονομής δικαιοσύνης, έκανα μια αναζήτηση στο google.

Η αλήθεια είναι ότι δε μπορεί να βρει κανείς πολλές πληροφορίες. Τα περισσότερα στοιχεία τα αντλούμε από κείμενα αρχαίων οι οποία περιέγραφαν εγκλήματα ή ποινές που είχαν επιβληθεί. Αυτό που διαπιστώνουμε όμως, είναι ότι οι αρχαίοι ήταν ιδιαίτερα αυστηροί και όχι τόσο πολιτισμένοι όσο θεωρούμε εμείς σήμερα ότι ήταν. Τα λαμπρά πνεύματα, όπως οι μεγάλοι φιλόσοφοι μας κάνουν να πιστεύουμε ότι οι περισσότεροι κάτοικοι των πόλεων ήταν εξίσου μορφωμένοι και καλλιεργημένοι. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζαν διάφορα γεγονότα δείχνει ότι δεν ήταν λιγότερο βάρβαροι από τους βαρβάρους.

Για να μην βγούμε εκτός θέματος, θα παραθέσω όσες πληροφορίες μπόρεσα να βρω:

Στην αρχαία Ελλάδα, τα είδη των ποινών ήταν τρία: εξορία, επιβολή προστίμου, και θανατική ποινή.

Όσον αφορά την εξορία, αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι θεωρούταν η πιο ατιμωτική ποινή, γιατί αυτός που διωχνόταν από την πόλη, δεν είχε πλέον πατρίδα, και ήταν εξόριστος για όλη του τη ζωή.

Σχετικά με τις χρηματικές ποινές, αυτές προσφέρονταν στις οικογένειες των θυμάτων περισσότερο ως οικονομική υποστήριξη, παρά ως τρόπος απολογίας. Αναφέρεται ότι στην περίπτωση της μοιχείας από την σύζυγο προς τον σύζυγο, ο δεύτερος μπορούσε να ζητήσει χρήματα από τον εραστή της γυναίκας του ως αποζημίωση. Βέβαια, μπορούσε ακόμα και να τον σκοτώσει.

Τώρα, αναφορικά με την θανατική ποινή, και αντίθετα απ' ότι πιστεύουμε, επιβαλλόταν αρκετά συχνά.

Γενικά, η θανατική ποινή επιβαλλόταν με στόχο την αποφυγή της προσωπικής απονομής δικαιοσύνης, της εκδίκησης, ή ακόμα και την γέννηση μιας βεντέτας μεταξύ οικογενειών. Μάλιστα, θεωρούταν ως τρόπος καθαρισμού της πόλης, με μια ηθική μάλλον έννοια. Δηλαδή, η πόλη θα εκτελούσε τον εγκληματία για να μπορέσει να εξαγνιστεί το έγκλημα που αυτός είχε τελέσει.

Οι μορφές θανατικής ποινής που ίσχυαν στην αρχαιότητα ήταν οι εξής:

-Αποκεφαλισμός με τσεκούρι

-Λιθοβολισμός (Συχνά λιθοβολούνταν και οι συγγενείς του εγκληματία, πληρώνοντας και οι ίδιοι για ένα έγκλημα που δεν τέλεσαν.)

-Εκτέλεση με κώνειο (Η πιο γνωστή εκτέλεση ήταν φυσικά αυτή του Σωκράτη. Κατά πόσο άξιζε να θανατωθεί ένας άνθρωπος επειδή αμφισβητούσε τις αντιλήψεις της εποχής του; Με τα σημερινά δεδομένα, καθόλου. Με τα δεδομένα της αρχαίας Ελλάδας όμως, αυτή ήταν ύψιστη προσβολή και μπορούσε να διαλύσει τα θεμέλια της πόλης.)

-Σταύρωση (Αντίθετα απ' ότι πιστεύουμε, η σταύρωση ήταν τρόπος τιμωρίας ήδη από τα αρχαία χρόνια. Πολλές πηγές αναφέρουν την εφαρμογή αυτού του μέτρου για την τιμωρία εγκληματιών.)

-Το βασανιστήριο της σκάφευσης (Να το πούμε απλά: Πρόκειται για ένα ανθρώπινο σάντουιτς. Είναι από τις πιο αποτρόπαιες μορφές θανατικής ποινής.)

-Ρίξιμο σε λάκκο (Χρησιμοποιούνταν στη Σπάρτη, όχι μόνο για ενήλικες, αλλά και για παιδιά που γεννιόνταν με δυσμορφίες.)

-Αποτυμπανισμός (Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι είναι, αλλά αναφέρεται σε αρκετές πηγές ως μορφή τιμωρίας.)

Βλέπουμε λοιπόν ότι η θανατική ποινή στην αρχαία Ελλάδα ήταν όχι απλά διαδεδομένη, αλλά και εφαρμοζόταν με πολλούς τρόπους και σε πολλές περιπτώσεις.

Ενάντια στη θανατική ποινή ήταν ο Θουκυδίδης, όπως αναφέρεται. Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει σχετική βιβλιογραφία.

Daizy, ελπίζω να σου έδωσα κάποιες πληροφορίες! Γενικά, επειδή η θανατική ποινή ήταν κάτι αποδεκτό στην αρχαία Ελλάδα, οι ιστορικοί δεν τη θεωρούσαν αρκετά σημαντική ώστε να την καταγράψουν. Ωστόσο, είναι σημαντικό να δεχτούμε ότι ακόμα και πόλεις που θεωρούνταν ως οι πιο εξέχουσες, έκρυβαν στοιχεία βαρβαρότητας.

Ευτυχώς που σήμερα η κατάσταση είναι πιο ελεγχόμενη και οι αντιλήψεις των ανθρώπων πιο προοδευτικές...στον ανεπτυγμένο κόσμο τουλάχιστον.

Καταδίκη μεγιστάνα σε θάνατο

Μια είδηση που έφτασε μέχρι τα ελληνικά κανάλια είναι η καταδίκη ενός μεγιστάνα σε θανατική ποινή. Πρόκειται για ένα γεγονός που σπάνια συμβαίνει, γιατί, όπως γνωρίζουμε χωρίς βέβαια να το παραδέχονται οι αρχές, η ανισότητα στην απονομή δικαιοσύνης αφορά εκτός από τη φυλή, και την κοινωνική θέση του κατηγορούμενου. Με άλλα λόγια, σπάνια θα καταδικαστεί ένας επιφανής και πλούσιος πολίτης σε μακροχρόνια ποινή, και ακόμα πιο σπάνια, σε θανατική ποινή, όποιο έγκλημα κι αν έχει διαπράξει.

Ο Χισάμ Ταλάτ Μουστάφα λοιπόν, μεγιστάνας της Αιγύπτου, καταδικάστηκε την Πέμπτη σε θάνατο για τη δολοφονία μιας νεαρής τραγουδίστριας, της Σούζαν Ταμίμ, η οποία έγινε γνωστή στο κοινό μέσα από ένα τηλεοπτικό reality. Ο Μουστάφα διατηρούσε σχέση με την Ταμίμ, μέχρι που κάποια στιγμή,αποφάσισε ότι αποτελούσε βάρος για τον ίδιο. Έτσι, μίσθωσε έναν συνταξιούχο αστυνομικό για να την δολοφονήσει. Ο αστυνομικός αυτός προσποιήθηκε ότι ήταν εργαζόμενος στο κτίριο όπου διέμενε η κοπέλα, και με αυτόν τον τρόπο εισέβαλε στο διαμέρισμά της, και την μαχαίρωσε μέχρι θανάτου.

Τα αποδεικτικά στοιχεία αποδεικνύουν πλήρως την ενοχή και των δύο.

Αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη εντύπωση είναι η θέση που είχε ο Μουστάφα στην κοινωνία: ήταν πρώην πρόεδρος της εταιρίας ακινήτων Talaat Moustafa Group και ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, καθώς και μέλος της αιγυπτιακής Γερουσίας. Δεν πρόκειται δηλαδή απλά για έναν μεγιστάνα, αλλά αντίθετα, για έναν πολιτικό, ο οποίος προέβη σε τέτοιο αποτρόπαιο έγκλημα.

Φυσικά, μετά την σύλληψή του, οι μετοχές της εταιρείας του έπεσαν κατακόρυφα, ενώ ξέσπασε και σκάνδαλο για το πρόσωπό του.

Η οικογένεια της Ταμίμ φαίνεται ευχαριστημένη με την ποινή, ενώ οι δικηγόροι του Μουστάφα θεωρούν άδικη την καταδίκη του.

Παρ' όλα αυτά, αναμένεται ακόμα η απόφαση των αιγυπτιακών θρησκευτικών αρχών, καθώς συνηθίζεται σε αυτές τις χώρες να έχουν λόγο στην καταδίκη εγκληματιών και θρησκευτικά πρόσωπα.

Το ερώτημα που γεννάται από αυτήν την υπόθεση είναι το εξής: Άραγε νόμιζε ο Μουστάφα ότι θα γλίτωνε την ποινή λόγω της θέσης του; Και πόσοι άλλοι έχουν αθωωθεί άραγε επειδή βρισκόντουσαν σε κάποια υψηλή κοινωνική θέση;

Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα...


Μετά από επισήμανση του SHARKastic, να η φωτογραφία του μεγιστάνα κλειδαμπαρωμένου στο δικαστήριο...

Πηγή: Ελληνική και ξένη αρθρογραφία