Πόσο κοστίζει η θανατική ποινή;

Μια πλευρά της θανατικής ποινής που σπάνια έχει εξετάζει κάποιος είναι το χρηματικό ποσό το οποίο δαπανάται για την καταδίκη και την εκτέλεση των εγκληματιών. Το ποσό αυτό είναι πραγματικά τεράστιο, γιατί οι θανατοποινίτες στεγάζονται σε ξεχωριστό κτίριο, η δίκη τους κοστίζει περισσότερο από τη δίκη άλλων εγκληματιών, ενώ και η ίδια η εκτέλεση είναι μια ιδιαίτερα δαπανηρή διαδικασία.

Με την οικονομική κρίση να εξαπλώνεται παγκόσμια, οι ηγέτες των χωρών προσπαθούν να υιοθετήσουν όσα περισσότερα μέτρα μπορούν για να ενισχύσουν την οικονομία. Η Καλιφόρνια των ΗΠΑ αντιμετωπίζει και αυτή οικονομικά προβλήματα, και έτσι οι ειδικοί σκέφτηκαν μια λύση για να γλιτώσουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό από τον προϋπολογισμό της περιοχής.

Σύμφωνα λοιπόν με μετρήσεις που έκαναν, υποστηρίζουν ότι αν καταργηθεί άμεσα η θανατική ποινή, η Καλιφόρνια θα εξασφαλίσει 1.000.000.000$ σε πέντε χρόνια. Κάθε χρόνο ξοδεύονται 125.000.000$ για τους θανατοποινίτες, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κρατούμενους για τους οποίους δαπανώνται 11.000.000$. Ακόμα, το κτίριο όπου στεγάζονται τώρα οι θανατοποινίτες δεν επαρκεί, οπότε η κατασκευή νέου κτιρίου κοστίζει 400.000.000$. Αν πάλι προσπαθήσουν οι αρχές να περιορίσουν το χρόνο εκτέλεσης της ποινής, αυτό θα κοστίσει 100.000.000$ επιπλέον.

Ως λύση λοιπόν προτείνουν την άμεση κατάργηση της θανατικής ποινής, την μετατροπή της ποινής σε ισόβια κάθειρξη, τη μεταφορά των κρατούμενων στην ήδη υπάρχουσα φυλακή όπου στεγάζονται όλοι οι υπόλοιποι εγκληματίες, και τέλος, την πώληση του κτιρίου όπου διαμένουν οι θανατοποινίτες.

Με αυτόν τον τρόπο, θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν 1.000.000.000$ σε διάστημα πέντε χρόνων, χωρίς να στερήσουν κάτι από τους πολίτες, και παράλληλα χωρίς να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια κανενός εφόσον οι θανατοποινίτες θα καταδικαστούν σε κάθειρξη για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

Αυτό λοιπόν είναι ένα (ακόμα) επιχείρημα υπερ της κατάργησης της ποινής. Το θέμα όμως είναι αν θα το δεχτούν οι αρχές, και κυρίως οι κάτοικοι της πόλης, αφού η Καλιφόρνια έρχεται πρώτη σε νούμερα όσον αφορά τους καταδικασμένους σε θάνατο. Θα μπορέσει λοιπόν η οικονομική κρίση να αλλάξει τη γνώμη των κατοίκων και των αρχών;

Αναμένουμε...

Πηγή: Άρθρο

Κίνα

Μια χώρα την οποία δεν έχουμε εξετάσει καθόλου, είναι η Κίνα. Είναι ευρέως γνωστό πως στη χώρα αυτή οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων είναι συνεχείς. Η πλειοψηφία του πληθυσμού ζει κάτω από άθλιες συνθήκες, όχι μόνο γιατί υποφέρει οικονομικά, αλλά και γιατί βιώνει τεράστια καταπίεση από την κυβέρνηση.

Η νομοθεσία της Κίνας λοιπόν είναι πάρα πολύ αυστηρή όσον αφορά τους εγκληματίες. Ακόμα και οι πιο μικρές παραβάσεις τιμωρούνται με ακραίους τρόπους, μια οπισθοδρομική πρακτική που δεν ταιριάζει στο πνεύμα των ημερών. Μάλιστα, πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 είχε δημιουργηθεί μεγάλο θέμα από τα ΜΜΕ όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα, αφού ακόμα και οι δημοσιογράφοι λογοκρίνονταν και δεν μπορούσαν να κινηθούν ελεύθερα.

Ο αριθμός των ατόμων που εκτελούνται στην Κίνα είναι τεράστιος (ενδεικτικά, το 2006 υπήρξαν 1.100 καταγεγραμμένες εκτελέσεις, ενώ το 2008, σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας, οι εκτελέσεις έφτασαν τις 1.718). Εκτός όμως από αυτή τη θλιβερή στατιστική, αυτό που ανησυχεί περισσότερο τους διεθνείς οργανισμούς είναι ότι οι κινεζικές αρχές κρατούν κρυφές πολλές πληροφορίες, με αποτέλεσμα τελικά να εκτελούνται πολύ περισσότερα άτομα απ' ότι δηλώνονται. Έτσι, οι αρχές ζητούν από την Κίνα να αυξήσει την πρόσβαση στις πληροφορίες σχετικά με όσους έχουν καταδικαστεί σε θάνατο, και επιπλέον, να δημοσιεύσει πλήρη έκθεση με τα στατιστικά στοιχεία της χώρας.

Για να γίνει ακόμα πιο ακραία η κατάσταση, κάποιοι αναφέρουν ότι οι οικογένειες των εγκληματιών παίρνουν το σώμα του εκτελεσθέντος μόνο αν πληρώσουν χρηματικό αντίτιμο.

Η Διεθνής Αμνηστία αναφέρει ότι η κατάσταση βελτιώνεται σταδιακά, αλλά παρ' όλα αυτά, πρέπει να διανυθεί μια τεράστια απόσταση μέχρι να μπορέσει η Κίνα να αναπτύξει ένα σύστημα δικαιοσύνης εξίσου δίκαιο με αυτό των άλλων χωρών.

Είναι χαρακτηριστικό πως η Κίνα αποτελεί μια από τις χώρες όπου έχουν εκτελεστεί άτομα τα οποία ήταν κάτω των 18 όταν διέπραξαν το έγκλημα για το οποίο κατηγορούνται, κάτι το οποίο αποτελεί παραβίαση και προκαλεί σοκ στο κοινό.

Κάποια ακόμα στοιχεία είναι τα εξής:

-Στην Κίνα η χρήση της θανατικής ποινής και των εκτελέσεων για μη βίαια εγκλήματα.
-Στοιχεία δείχνουν ότι η επίσημη δέσμευση για μεγαλύτερη διαφάνεια στα δικαστήρια σε όλα τα επίπεδα πιθανότατα δεν εφαρμόζεται και ότι συνεχίζεται η άρνηση πρόσβασης των οικογενειών και των δικηγόρων σε όσους έχουν καταδικαστεί σε θάνατο καθώς και η έλλειψη πληροφόρησης για την κατάστασή τους.
-Επιβεβαιώθηκε και επισήμως ότι η επιβολή της θανατικής ποινής είναι συχνά αυθαίρετη καθώς τα δικαστήρια χρησιμοποιούν διαφορετικά κριτήρια σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Πριν 2 χρόνια, η Κίνα είχε "υποσχεθεί" ότι θα μειώσει τον αριθμό των εκτελέσεων (χωρίς όμως να αποδέχεται την πλήρη κατάργηση της θανατικής ποινής). Επιπλέον, είχε δοθεί διαταγή σύμφωνα με την οποία απαγορεύτηκε η δημόσιο διαπόμπευση των καταδικασθέντων σε θάνατο.

Συνοπτικά δηλαδή, η Κίνα εκτελεί άτομα τα οποία τέλεσαν εγκλήματα όντας ανήλικα, και άτομα που έκαναν μη βίαια εγκλήματα (όπως η φοροδιαφυγή), διαπομπεύει δημόσια τους θανατοποινίτες, ενώ αποκρύπτει και στοιχεία τόσο από τις οικογένειες όσο και από τους διεθνείς οργανισμούς. Παράλληλα, αν και οι αρχές δηλώνουν περίπου 2.000 εκτελέσεις, πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτές ξεπερνάνε τις 5.000, ενώ μπορεί να φτάνουν μέχρι και τις 10.000! Οι ανισότητες επικρατούν φυσικά και σε αυτή τη χώρα, όπου δεν επικρατεί ένα ενιαίο σύστημα απονομής δικαιοσύνης.

Οι αριθμοί είναι τεράστιοι, και τα δεδομένα πραγματικά συγκλονιστικά. Η κατάσταση στην Κίνα παραμένει ανεξέλεγκτη και όσο οι αρχές δεν συμμορφώνονται και συνεχίζεται η καταπάτηση των δικαιωμάτων, οι κάτοικοι της χώρας θα πέφτουν θύματα μιας σκληρής και άδικης κυβέρνησης.

Πηγή: Διεθνής Αμνηστία, και δημοσίευμα

Αφρική & Αραβία

Μιας και έχει γίνει ήδη μια αναφορά στη Σομαλία, είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς λειτουργεί η θανατική ποινή σε άλλες αφρικανικές/αραβικές χώρες.

Γενικά, υπάρχουν δυο στρατηγικές όσον αφορά την κατάργηση της θανατικής ποινής.

Η πρώτη είναι φυσικά η άμεση, απόλυτη, και αμετάκλητη κατάργηση μέσω του νόμου. Ωστόσο, αυτό απαιτεί και χρόνο και πολύ προσπάθεια από τη μεριά των κυβερνήσεων.

Η άλλη επιλογή είναι το λεγόμενο moratorium: η αναστολή επιβολής της ποινής. Η τακτική του moratorium δεν υπόσχεται το πέρασμα της κατάργησης της θανατικής ποινής, αλλά ωστόσο αποτελεί ένα θετικό βήμα αφού προετοιμάζει τις αρχές για μια τέτοια απόφαση.

Υπάρχει και μια ακόμα πρόταση που παρουσιάζουν οι αρμόδιες οργανώσεις: ο περιορισμός του εύρους των περιπτώσεων όπου εφαρμόζεται η θανατική ποινή. Με άλλα λόγια, να εφαρμόζεται αυτή η ποινή μόνο σε πολύ συγκεκριμένα εγκλήματα. Αυτό το μέτρο είναι πολύ θετικό γιατί περιορίζει την αυθαιρεσία και οδηγεί στη σταδιακή αποδοχή της κατάργησης της εσχάτης των ποινών.

Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες, και γραφτεί αρκετές συμβάσεις με στόχο την κατάργηση της θανατικής ποινής στην Αφρική/Αραβία. Ωστόσο, οι αρχές φαίνονται αμετάπειστες, αφού υποστηρίζουν νομικά τη θανατική ποινή λέγοντας ότι "απαγορεύεται η αφαίρεση της ζωής, με εξαίρεση τις περιπτώσεις κατά τις οποίες το επιτρέπει ο νόμος (δηλαδή σε περίπτωση επιβολής θανατικής ποινής)".

Το 2007, το "Amman Centre for Human Rights and Studies" οργάνωσε ένα συνέδριο στην Ιορδανία για την κατάργηση της ποινής όπου συμμετείχαν πολλοί φορείς και δημοσιογράφοι. Αυτό το συνέδριο έδωσε τη βάση για τη δημιουργία της "Αραβικής Συμμαχίας ενάντια στη Θανατική Ποινή", και παράλληλα, όρισε ένα σχέδιο δράσης σε τοπικά και εθνικά επίπεδα. Ακόμα είναι σημαντικό πως και οι θρησκευτικοί φορείς ζήτησαν τον περιορισμό της επιβολής της ποινής και την τήρηση μια πιο ανθρώπινης στάσης.

Πιο συγκεκριμένα τώρα, η χώρα που εφαρμόζει σταθερά τη θανατική ποινή είναι η Αλγερία.

Η Αίγυπτος, η Ιορδανία, το Μαρόκο, η Τυνησία και η Υεμένη συμμετέχουν ενεργά στην "Αραβική Συμμαχία ενάντια στη Θανατική Ποινή".

Ο Λίβανος έχει έντονη δράση ενάντια στην θανατική ποινή, ενώ το Τσιμπουντί είναι το μόνο που την έχει καταργήσει πλήρως από το 1995.

Η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, τα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Ομάν, η Σομαλία, το Σουδάν, το Κατάρ, και η Συρία δεν έχουν εκτελέσει κάποιον εγκληματία για 2 ή περισσότερα χρόνια.

Το 1995 έγιναν οι πρώτες προσπάθειες να έρθουν κοντά τα κράτη της Αραβίας και να εξετάσουν συλλογικά το ζήτημα της θανατικής ποινής σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ακολούθησαν και άλλες οργανώσεις τα επόμενα χρόνια, οι οποίες παρουσίασαν σχέδιο δράσης για την κατάργηση της ποινής, και σταδιακά άρχισε να εντείνεται το ενδιαφέρον με αποκορύφωμα το συνέδριο του 2007.

Μάλιστα, έχουν εκδοθεί και εκθέσεις οι οποίες παρουσιάζουν με εκτεταμένα και εμπεριστατωμένα τους λόγους για τους οποίους πρέπει να καταργηθεί η θανατική ποινή. Το ενδιαφέρον είναι πως προβάλλουν τόσο ανθρωπιστικά, όσο και νομικά, όσο και θρησκευτικά επιχειρήματα έτσι ώστε να στηρίξουν αυτό το αίτημα με έναν σφαιρικό τρόπο.

Οι προοπτικές φαίνονται θετικές αν κρίνουμε από το μέγεθος της δράσης των οργανώσεων τα τελευταία 10 χρόνια, καθώς και από τη στάση των χωρών. Παρ' όλα αυτά, το έργο της οριστικής κατάργησης της θανατικής ποινής θα είναι μακροχρόνιο και δύσκολο, καθώς απαιτεί τόσο μεταβολές στο νόμο, όσο και στις απόψεις των φορέων, κάτι δύσκολο, αλλά σίγουρα όχι ακατόρθωτο.

Πηγή: Μελέτη