Πολύ συχνά έχω αναφερθεί στη Διεθνή Αμνηστία. Βρήκα κάποιες πληροφορίες σε σχέση με τη θέση της οργάνωσης απέναντι στην θανατική ποινή, οπότε τις μοιράζομαι μαζί σας για να μαθαίνουμε όλοι.
Η Διεθνής Αμνηστία ξεκίνησε τη δράση της το 1961, από ένα τυχαίο συμβάν το οποίο πυροδότησε μια αλυσιδωτή αντίδραση ενάντια στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλα αυτά τα χρόνια, η οργάνωση έχει επεκτείνει τη δράση της σε πολλούς τομείς με στόχο την προστασία των δικαιωμάτων και των πολιτών όλου του κόσμου.
Ένα από τα ζητήματα που αφορά άμεσα φυσικά τη Διεθνή Αμνηστία είναι η θανατική ποινή. Σύμφωνα με το καταστατικό του οργανισμού: "Η Διεθνής Αμνηστία αντιτίθεται στη θανατική ποινή και τα βασανιστήρια και σε κάθε άλλη σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κρατουμένων ή άλλων προσώπων που βρίσκονται σε περιορισμό, ανεξάρτητα από το αν τα πρόσωπα αυτά χρησιμοποίησαν βία ή υποστήριξαν τη χρήση της."
Οι λόγοι για τους οποίους η Διεθνής Αμνηστία τάσσεται κατά της θανατικής ποινής είναι οι εξής:
-Πιστεύει ότι το δικαίωμα στη ζωή είναι το ύψιστο ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο έχει κατοχυρωθεί και νομικά από την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
-Η θανατική ποινή δεν συμβάλλει στην πραγμάτωση των σκοπών της πρόληψης, ούτε της γενικής ούτε της ειδικής.
-Η πιθανότητα εκτέλεσης αθώου είναι συνεχώς παρούσα.
-Είναι αντιφατικό να τάσσονται οι κυβερνήσεις ενάντια στα βασανιστήρια αλλά να προβαίνουν σε νομιμοποιημένες δολοφονίες.
Η Διεθνής Αμνηστία υιοθέτησε τη Διακήρυξη της Στοκχόλμης, του Δεκεμβρίου του 1977, ως κείμενο αρχών το οποίο προβάλλει τις θέσεις της οργάνωσης σχετικά με την θανατική ποινή.
Η Διεθνής Αμνηστία καλεί όλες τις χώρες που διατηρούν ακόμα τη θανατική ποινή να σταματήσουν τις εκτελέσεις άμεσα και οριστικά, να μετατρέψουν όλες τις θανατικές ποινές που εκκρεμούν, και να καταργήσουν και νομικά την εσχάτη των ποινών.
Ακόμα, η Διεθνής Αμνηστία ζητάει από αυτές τις χώρες να βεβαιώσουν τα εξής ως δικλείδα ασφαλείας:
Η Διεθνής Αμνηστία ξεκίνησε τη δράση της το 1961, από ένα τυχαίο συμβάν το οποίο πυροδότησε μια αλυσιδωτή αντίδραση ενάντια στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλα αυτά τα χρόνια, η οργάνωση έχει επεκτείνει τη δράση της σε πολλούς τομείς με στόχο την προστασία των δικαιωμάτων και των πολιτών όλου του κόσμου.
Ένα από τα ζητήματα που αφορά άμεσα φυσικά τη Διεθνή Αμνηστία είναι η θανατική ποινή. Σύμφωνα με το καταστατικό του οργανισμού: "Η Διεθνής Αμνηστία αντιτίθεται στη θανατική ποινή και τα βασανιστήρια και σε κάθε άλλη σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κρατουμένων ή άλλων προσώπων που βρίσκονται σε περιορισμό, ανεξάρτητα από το αν τα πρόσωπα αυτά χρησιμοποίησαν βία ή υποστήριξαν τη χρήση της."
Οι λόγοι για τους οποίους η Διεθνής Αμνηστία τάσσεται κατά της θανατικής ποινής είναι οι εξής:
-Πιστεύει ότι το δικαίωμα στη ζωή είναι το ύψιστο ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο έχει κατοχυρωθεί και νομικά από την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
-Η θανατική ποινή δεν συμβάλλει στην πραγμάτωση των σκοπών της πρόληψης, ούτε της γενικής ούτε της ειδικής.
-Η πιθανότητα εκτέλεσης αθώου είναι συνεχώς παρούσα.
-Είναι αντιφατικό να τάσσονται οι κυβερνήσεις ενάντια στα βασανιστήρια αλλά να προβαίνουν σε νομιμοποιημένες δολοφονίες.
Η Διεθνής Αμνηστία υιοθέτησε τη Διακήρυξη της Στοκχόλμης, του Δεκεμβρίου του 1977, ως κείμενο αρχών το οποίο προβάλλει τις θέσεις της οργάνωσης σχετικά με την θανατική ποινή.
Η Διεθνής Αμνηστία καλεί όλες τις χώρες που διατηρούν ακόμα τη θανατική ποινή να σταματήσουν τις εκτελέσεις άμεσα και οριστικά, να μετατρέψουν όλες τις θανατικές ποινές που εκκρεμούν, και να καταργήσουν και νομικά την εσχάτη των ποινών.
Ακόμα, η Διεθνής Αμνηστία ζητάει από αυτές τις χώρες να βεβαιώσουν τα εξής ως δικλείδα ασφαλείας:
- Σε κάθε κρατούμενο που κατηγορείται για αδίκημα που επισύρει την ποινή του θανάτου, πρέπει να παρέχονται όλες οι δυνατότητες για μια έντιμη δίκη.
- Αυτός που καταδικάζεται σε θάνατο έχει το δικαίωμα να προσφύγει σε δικαστήριο ανώτερης δικαιοδοσίας.
- Η θανατική ποινή δεν εφαρμόζεται σε άτομα τα οποία ήταν κάτω των 18 ετών κατά την εποχή που διαπράχθηκε το έγκλημα.
- Η θανατική ποινή δεν εφαρμόζεται σε διανοητικά ανάπηρα άτομα.
- Τα όρια της θανατικής ποινής δεν επεκτείνονται πέρα από τα «πλέον σοβαρά αδικήματα», δηλαδή αυτά με θανατηφόρες ή άλλες πολύ σοβαρές συνέπειες.
Τέλος, ο οργανισμός ζητάει την υιοθέτηση μέτρων που θα οδηγήσουν ενδεχομένως στην οριστική κατάργηση της ποινής, όπως η αυξημένη εφαρμογή χάριτος, και ο σταδιακός περιορισμός του αριθμού των αδικημάτων που επισύρουν τη θανατική ποινή.
Δυστυχώς βλέπουμε ότι παρά τις διακηρύξεις του οργανισμού, μεγάλες χώρες όπως η Κίνα δε σέβονται τα αιτήματά της, όπως επίσης και τις βασικότερες θέσεις της Διακήρυξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρ' όλα αυτά, η δράση της οργάνωσης είναι πολύ σημαντική αφού έχει εγείρει το δημόσιο ενδιαφέρον γύρω από τη θανατική ποινή, και έχει καταφέρει την κατάργηση της ποινής σε πολλές χώρες, με την βοήθεια και άλλων οργανώσεων, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία έχει εκδηλώσει μεγάλο ενδιαφέρον για την κατάργηση της ποινής. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι χώρες της Ευρώπης έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή οριστικά.
Μήπως τελικά εκτός από αλλαγή νοοτροπίας, χρειάζεται και μια αρκετά ισχυρή οργάνωση η οποία να μπορεί να επιβληθεί στις διάφορες χώρες για την κατάργηση της θανατικής ποινής, ή έστω για την επιβολή της με περισσότερη φειδώ;
Πηγή: Κείμενο από geocities
