Μουσικές Εκτελέσεις

Ψάχνοντας στο ιντερνετ, βρήκα ένα σύντομο μουσικό ντοκυμαντέρ από τον ΣΚΑΪ. Το ντοκυμαντέρ αυτό εξετάζει πολύ περιεκτικά την εξέλιξη της θανατικής ποινής από τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης μέχρι σήμερα. Η διάρκειά του είναι γύρω στα 25 λεπτά, γι'αυτό αν βρείτε χρόνο, δείτε το... Περιλαμβάνει γνωστούς μουσικούς όπως και σκηνές από ταινίες όπως το "In cold Blood", "Green Mile", αλλά και από κινούμενα σχέδια όπως το "Simpsons" και το "Southpark".

Αλλά αν παρ'όλα αυτά δεν έχετε χρόνο (ή αρκετά γρήγορη σύνδεση), θα παραθέσω εδώ τα πιο σημαντικά στοιχεία που παρουσιάζονται σε αυτό.

Πρώτο Μέρος

"Σε μερικές χώρες, η κυβέρνηση σκοτώνει ανθρώπους...
Οι πολλοί γνωστές φυλακές Folsom Prison, της Καλιφόρνια, όπου τραγούδησε κάποτε ο Johnny Cash ξεσηκώνοντας τους κρατούμενους. Το τραγούδι του, I've got 24 minutes to go,διασκευάστηκε από πολλούς καλλιτέχνες και έγινε σταθμός στη μουσική της θανατικής ποινής. Οι φυλακές του Folsom είχαν κατασκευαστεί γύρω στο 1850 για τους αποτυχημένους χρυσοθήρες. Σήμερα η κατάσταση στις φυλακές αυτές έχει βελτιωθεί, αν και μέχρι πρότινος θεωρούνταν ως ένα από τα πιο σκληρά σωφρονιστικά ιδρύματα.
Η θανατική ποινή σκοτώνει...αλλά επίσης βασανίζει σωματικά και ψυχολογικά.

Η θανατική ποινή είναι τόσο παλιά όσο και οι πρώτες ανθρώπινες κοινότητες. Θα αποκτήσει ωστόσο τη σημερινή της μορφή με τη δημιουργία του πρώτου κράτους, την απόκτηση της ικανότητας χρήσης νομιμοποιημένης βίας, σύμφωνα με τα λόγια του κοινωνιολόγου Weber.
Η θανατική ποινή όπως την κατανοούμε σήμερα έχει τις ρίζες της στη Γαλλική Επανάσταση με την περίφημη γκιλοτίνα. Η γκιλοτίνα είναι η γνωστή μέθοδος αποκεφαλισμού, η οποία πήρε το όνομά της από τον Γκιλοτίν, έναν Γάλλο ο οποίος πρότεινε την υιοθέτηση της γκιλοτίνας σε όλες τις εκτελέσεις θανατικής ποινής. Αρχικά η γκιλοτίνα αποτελούσε προνόμιο μόνο των ευγενών, καθώς όλος ο υπόλοιπος λαός εκτελούνταν μέσω φρικτών βασανιστηρίων. Αυτή η πρόταση του Γκιλοτίν εξίσωσε τους πολίτες και του χάρισε αιώνια φήμη.

Το πρώτο κίνημα για την κατάργηση της θανατικής ποινής υποστηρίχτηκε από τον Ροβεσπιέρο, ο οποίος όλως παραδόξως εφάρμοζε συχνά αυτή την ποινή, ενώ τελικά επιβλήθηκε και στον ίδιο.
Η γκιλοτίνα καταργήθηκε το 1981 με απόφαση του τότε Γάλλου προέδρου, Φρανσουά Μυτεράν."

Δεύτερο Μέρος

"Αν η πρώτη βιομηχανική επανάσταση έφερε την αστική τάξη και την γκιλοτίνα, τότε η δεύτερη βιομηχανική επανάσταση έφερε την ηλεκτρική καρέκλα.

Η ηλεκτρική καρέκλα προέκυψε ως αποτέλεσμα διαμάχης ανάμεσα στον Έντισον και τον Γουέστινγκχαουζ, το συνεχές και το εναλασσόμενο ρεύμα. Για να αποδείξει ο Έντισον ότι το εναλασσόμενο ρεύμα ήταν επικίνδυνο, άρχισε να κεραυνοβολεί ζώα, και οδηγήθηκε ακόμα και στην εκτέλεση ενός ανθρώπου.
Η ηλεκρτική καρέκλα θα χρησιμοποιηθεί μόνο στις ΗΠΑ, και στις Φιλιππίνες, αλλά μετατράπηκε σε παγκόσμιο σύμβολο της θανατικής ποινής.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος έδωσε άλλη διάσταση στη θανατική ποινή με την εκτέλεση εκατομμυρίων ανθρώπων από τους Ναζιστές με πολλούς τρόπους, όπως οι θάλαμοι αερίων. Ο φορντισμός (νέα μέθοδος αλυσιδωτής παραγωγής στις βιομηχανίες) χρησιμοποείται αυτή την περίοδο για την εξόντωση ανθρώπων. Οι ναζιστές έφτασαν τόσο μακριά ώστε να χρησιμοποιήσουν ένα σύστημα διατρητών καρτών της γνωστής σε όλους μας IBM για την καταγραφή όσων βρισκόντουσαν στο στόχαστρο της ναζιστικής ιδεολογίας.
Για κάποιους, η θανατική ποινή αποτελεί πολιτικό μέσο. Ο Μισέλ Φουκώ υποστήριξε ότι η εκτέλεση αποτελούσε παλαιότερα ένα είδος θεάματος. Ο εγκληματίας τιμωρούνταν γιατί αμφισβητούσε τον ίδιο τον ηγεμόνα. Η εκτέλεσή του ήταν μια συμβολική μονομαχία ανάμεσα στον ίδιο και τον ηγεμόνα. Ο κόσμος έπρεπε να νιώσει την ισχύ της εξουσίας και να παραδειγματιστεί. Αυτό αλλάζει με την έλευση της αστικής τάξης. Η εκτέλεση των εγκληματιών μεταφέρεται πίσω από τους τοίχους της φυλακής."

Τρίτο Μέρος

"Η θανατική ποινή είναι ταξικό όπλο, αφορά στις οικονομικά μειονεκτικές ομάδες, όσους δεν έχουν χρήματα για εκπροσώπηση ή φωνή στην κοινωνία.

There is a saying in US: Capital punishment means that those without the capital, will get the punishment.

Η θανατική ποινή αλλάζει γιατί μεταβάλλεται η κοινωνία, όχι η νοοτροπία των ανθρώπων.

Από το 1990, έχουν εκτελεστεί 51 παιδιά, μερικά από τα οποία ήταν κάτω των 14. Ακόμα όμως κι αν σταματήσουν οι εκτελέσεις παιδιών ή αθώων, πρέπει να ανεχτούμε τη θανατική ποινή;

Η μέθοδος εκτέλεσης αντικατοπτρίζει πάντα την παραγωγή και τη δομή της εξουσίας μιας χώρας. Στην Σαουδική Αραβία ισχύει ακόμα ο δημόσιος αποκεφαλισμός."

Η εικόνα αυτή (παρμένη απ'ευθείας από το βίντεο) παρουσιάζει την επιβολή της θανατικής ποινής παγκόσμια κατά το 2007.

Μπλε: Έχει καταργηθεί πλήρως (90 χώρες)
Κίτρινο: Διατηρείται σε ειδικές περιπτώσεις (11 χώρες)
Πορτοκαλί: Διατηρείται, δεν έχει χρησιμοποιηθεί για τουλάχιστον 10 χρόνια (32 χώρες)
Κόκκινο: Διατηρείται (64 χώρες)



Τελειώνω την ανάρτηση με τα λόγια του Jeremy Irons (εκπροσώπου της Διεθνούς Αμνηστίας):

"Κάθε θανατοποινίτης, για ό,τι κι αν κατηγορείται είναι άνθρωπος. Όσο κι αν θέλουμε εκδίκηση, είναι άνθρωποι. Ξεπερνούν τα όρια. Αλλά θέλουμε να τους ακολουθήσουμε;"

Πού είναι ο πολιτισμός;

Ένα από τα επιχειρήματα κατά της θανατικής ποινής είναι το θέμα του πολιτισμού, κατά πόσο δηλαδή μια κοινωνία που σκοτώνει τους πολίτες της μπορεί να θεωρείται πολιτισμένη. Το επόμενο άρθρο αγγίζει του ουσία αυτού του ζητήματος.

Πριν λίγες μέρες λοιπόν, ένας άντρας στη Σαουδική Αραβία αποκεφαλίστηκε και σταυρώθηκε δημόσια για την απαγωγή και τον φόνο ενός πατέρα και του γιου του, ενώ εκρεμμούσαν κατηγορίες εναντίον του και για άλλα εγκλήματα όπως η αντίσταση στις αρχές, αλλά και οι ομοφυλοφιλικές περιπτύξεις, οι οποίες θεωρούνται παράνομες από την τοπική νομοθεσία.

Η Διεθνής Αμνηστία καταδίκασε φυσικά αυτή την πράξη. Οι ποινικές διαδικάσεις στην περιοχή δεν είναι ικανοποιητικές. Συνήθως λαμβάνουν χώρα πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ οι κατηγορούμενοι δεν έχουν επαρκή νομική εκπροσώπηση. Η καταδίκη προκύπτει συχνά από την μαρτυρία των κατηγορούμενων, μετά όμως από βασανιστήρια και άλλες τέτοιες τακτικές. Τέλος, όσοι καταδικάζονται σε θάνατο ενημερώνονται για την καταδικη τους μόλις μια μέρα πριν από την εκτέλεσή τους.

Ο υπεύθυνος της Διεθνούς Αμνηστίας στην Σαουδική Αραβία και Βόρειο Αφρική δήλωσε το εξής, πολύ ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου: "Ο Βασιλιάς Abdullah πρέπει να δείξει αληθινό ηγετικό πνεύμα και να καταργήσει όλες τις θανατικές ποινές αν θέλει να παίξει κάποιο ρόλο η Σαουδική Αραβία ως παγκόσμιος ηγέτης ή μέλος των G20."

Θα μπορούσε άραγε να ασκηθεί πίεση στους ηγέτες των χωρών με αυτόν τον τρόπο; Να υπάρχει δηλαδή συγκεκριμένος κώδικας που να ορίζει ποιες χώρες υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούν να ανήκουν στις 20 πιο ισχυρές χώρες του κόσμου; Ίσως αυτή να είναι η απάντηση στο θέμα της επιβολής της Διεθνούς Αμνηστίας και άλλων οργανισμών...

Πηγή: Άρθρο

Συμπληρωματικά...

Συμπληρωματικά με την ανάρτηση "Πόσο κοστίζει η θανατική ποινή;", βρήκα ένα άρθρο το οποίο προσφέρει λίγες ακόμα πληροφορίες σε σχέση με αυτό το θέμα. Μάλιστα, το άρθρο προέρχεται από ελληνικό ειδησεογραφικό site, και γράφτηκε αρκετές εβδομάδες πριν από το δημοσίευμα που παρέθεσα. Άρα το θέμα της κατάργησης της θανατικής ποινής λόγω οικονομικής κρίσης δεν είναι και τόσο καινούριο.

Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο, πολλοί πιστεύουν λανθασμένα ότι η μετατροπή μιας θανατικής ποινής σε ισόβια κάθειρξη κοστίζει περισσότερο από την τέλεση της ποινής, γιατί στην πρώτη περίπτωση το κράτος θα συντηρεί ένα κρατούμενο για πάρα πολλά χρόνια, ενώ στην δεύτερη θα τον εκτελέσει άμεσα. Ωστόσο αυτό δεν ισχύει. Το "πρόβλημα" με την τέλεση της θανατικής ποινής είναι ότι υπάρχει μια μακριά λίστα αναμονής, η οποία μπορεί να αγγίξει ακόμα και τα 20 χρόνια.

Μάλιστα, ένας Αμερικανός δικαστής, ο 82χρονος και συνταξιούχος πλέον Ντόναλντ ΜακΚάρτιν αναφέρει ότι από τα εννέα άτομα που καταδίκασε ο ίδιος σε θανατική ποινή, μόνο ένα βρήκε το θάνατο τελικά, και όχι επειδή το εκτέλεσαν, αλλά επειδή υπέστη καρδιακή προσβολή!

Πώς μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για ανταπόδοση όταν η τέλεση της ποινής κάθε άλλο παρά άμεση είναι; Τα χρήματα που δαπανώνται είναι πολύ περισσότερα αφού οι θανατοποινίτες στεγάζονται σε ξεχωριστά κτίρια, υπό διαφορετικούς όρους. Εκτός από αυτό, όπως αναφέρει και ο πρώην δικαστής: "Το μόνο που κάνει είναι να επιμηκύνει την αγωνία των οικογενειών των θυμάτων." Ο ίδιος έχει χάσει την πίστη του στην θανατική ποινή, όπως και άλλοι πρώην εργαζόμενοι σε αυτόν τον χώρο.

Ποιον ωφελεί τελικά η θανατική ποινή; Άραγε νιώθουν δικαιωμένες οι οικογένειες μετά από τόσα χρόνια; Ζουν σε μια κατάσταση αναμονής, η οποία τελικά τους φθείρει και προκαλεί μεγαλύτερο πόνο από την ίδια την απώλεια. Μήπως πρέπει να δούμε λοιπόν "the bigger picture";

Πηγή: Άρθρο